Είναι δυνατός ο πολλαπλασιασμός των βλαστικών κυττάρων του ομφαλοπλακουντιακού αίματος ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούνται πάντα και να διατηρείται στην κρυοσυντήρηση ένας σταθερός ή αυξανόμενος αριθμός; 

Ένα μείζον θέμα στις κυτταρικές θεραπείες είναι ο πολλαπλασιασμός των βλαστοκυττάρων. Οι διεθνείς κανονισμοί απαγορεύουν όλες τις παρεμβάσεις στα βλαστοκύτταρα, εκτός του διαχωρισμού τους και της επαναχορήγησής τους στην περιοχή από όπου αφαιρέθηκαν και θέλουμε να θεραπεύσουμε. Έτσι τα βλαστοκύτταρα που λαμβάνονται από το ομφαλοπλακουντιακό αίμα ή το μυελό των οστών χορηγούνται μέσω των αγγείων για την ανάπλαση του αιμοποιητικού συστήματος, ενώ μεσεγχυματικά κύτταρα που λαμβάνονται από το συνδετικό ιστό, πχ λίπος, επαναχορηγούνται στον συνδετικό ιστό των οργάνων για  την αποκατάστασή τους. 

Κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορες πειραματικές μελέτες όπου λαμβάνεται μια μικρή ποσότητα μυελού των οστών, η οποία φυσιολογικά δεν επαρκεί για μια θεραπεία και για το λόγο αυτό ακολουθεί πολλαπλασιασμός  ώστε να επιτευχθεί μεγαλύτερος αριθμός βλαστοκυττάρων. Αναφέρονται  κάθε φορά διαφορετικές μέθοδοι, καμία όμως δεν είναι ασφαλής και εγκεκριμένη και ποτέ δεν έχουν χρησιμοποιηθεί για θεραπεία αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα που προήλθαν από ανάλογες μεθόδους κυτταρικού πολλαπλασιασμού.

Στην περίπτωση του ομφαλίου λώρου σε πολλές περιπτώσεις αυτός  τεμαχίζεται σε μικρά κομμάτια και καταψύχεται αυτούσιος, προφανώς για λόγους ευκολίας, έλλειψης τεχνογνωσίας και οικονομίας, με σκοπό όταν ζητηθούν τα βλαστοκύτταρα τότε να ολοκληρωθεί η διαδικασία του διαχωρισμού των κυττάρων. Η απομόνωση βιώσιμων βλαστοκυττάρων και σε επαρκή ποσότητα από κατεψυγμένο ομφάλιο λώρο  δεν είναι εφικτή, σύμφωνα με δημοσιευμένες μελέτες, αλλά και από δική μας εργαστηριακή εμπειρία.   Επομένως η κατάψυξη ιστού ομφαλίου λώρου χωρίς προηγούμενη απομόνωση των βλαστοκυττάρων δεν είναι ασφαλής και δεν πρέπει να εφαρμόζεται.

Μπορεί να γίνει κυτταρικός πολλαπλασιασμός των βλαστοκυττάρων; 

Τα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα δεν έχουν τέτοια δυνατότητα, διότι είναι βλαστοκύτταρα που βρίσκονται σε τελικό  στάδιο ωρίμανσης και κινδυνεύουν με τον πολλαπλασιασμό να χάσουν την ιδιότητα των βλαστοκυττάρων και να μεταπέσουν στην τελική φάση ωρίμανσης. Ως εκ τούτου πρέπει να εξασφαλίζεται ο μέγιστος αριθμός τους εξαρχής. Η βασική πηγή λήψης αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων είναι το ομφαπλακουντιακό αίμα και  ο μυελός των οστών. Σήμερα βρίσκεται σε στάδιο κλινικής αξιολόγησης  πρωτόκολλο κυτταρικού πολλαπλασιασμού των αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων του ομφαλοπλακουντιακού αίματος, ώστε αυτά να μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ασφάλεια στις μεταμοσχεύσεις για τη θεραπεία κακοήθων ασθενειών. Στο πρωτόκολλο αυτό χρησιμοποιούνται μικρές σε όγκο συλλογές ομφαλοπλακουντιακού αίματος και η επιτυχία της μεθόδου θα οδηγήσει στην αξιοποίηση πολλών μικρών μονάδων ομφαλοπλακουντιακού αίματος που φυλάσσονται σε Ιδιωτικές και Δημόσιες τράπεζες. 

Τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα μπορούν να πολλαπλασιαστούν και περιέχονται στον ιστό του ομφαλίου λώρου, στον  λιπώδη  ιστό,  στα  νεογιλά  δόντια, στο μυελό των οστών και στο ομφαλοπλακουντιακό αίμα. Ο μυελός των οστών και το ομφαλοπλακουντιακό αίμα περιέχουν κυρίως αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα, και πολύ λιγότερα μεσεγχυματικά, ως εκ τού του δεν αποτελούν πηγή συλλογής μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων. Ο λιπώδης ιστός περιέχει τον μεγαλύτερο αριθμό και δεν χρειάζεται κυτταρικός πολλαπλασιασμός.  Για τα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα επιτρέπεται ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός μέχρι 6ης γενιάς, απο εκεί και μετά υπάρχει κίνδυνος εμφάνισης μεταλλάξεων. Ως εκ τούτου πρέπει εξ αρχής να αξιοποιείται το μεγαλύτερο μήκος του ομφαλίο υλώρου. 

Ο ιστός του ομφαλίου λώρου περιέχει μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα τα οποία λόγω του νεαρού της ηλικίας τους έχουν λιγότερο κίνδυνο να εμφανίσουν μεταλλάξεις κατά τον πολλαπλασιασμό. 

Έχει βρεθεί ότι όσο μεγαλύτερης διάρκειας είναι ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες ογκογόνων μεταλλάξεων, με συχνότερη την προδιάθεση προς τη λευχαιμία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, προκειμένου να αποφύγουμε στο μέλλον τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό με όλες τις αναφερόμενες επιπτώσεις, πρέπει εξ αρχής να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στη συλλογή όσο το δυνατόν  μεγαλύτερης ποσότητας ομφαλοπλακουντιακού αίματος, να ξιοποιείται και το επί πλέον άιμα που παραμένει μέσα στον πλακούντα μετά την αρχική συλλογή στην αίθουσα τοκετών  και να αξιοποιείται όλο το μήκος του ομφαλίο υλώρου.